Gedichten Arjan Hut

Home > Inwoners > Gedichten Arjan Hut

Gedichten Arjan Hut

Arjan Hut is de kommende twa jier Wâlddichter fan Achtkarspelen. Arjan Hut (1976) is opgroeid yn Surhústerfean en wennet yn Ljouwert. Dêr hat er opliedings ta learaar Ingelsk en Frysk folge, mar is úteinlik dichter wurden. Yn 2005 waard Arjan keazen as earste stedsdichter fan Ljouwert. Hy jout rûnom yn Fryslân workshops poëzy-skriuwen foar bern. Der binne ferskate boeken fan him útkommen, wêrûnder oant no ta fjouwer dichtbondels.

De meast resinte ferskynde mei de kryst fan 2016 en hjit Aurora Bossa Nova. Meast resint ferskynde in Citybook-ferhaal oer Ljouwert, skreaun yn opdracht fan Vlaams-Nederlands Huis deBuren út Brussel. Dat ferhaal, neamd ‘Ik hâld fan it lûd fan in trein yn de fierte’, is ek yn it Nederlânsk en Ingelsk oerset en is fergees as audioboek te downloaden. As Wâlddichter fan Achtkarspelen wol Arjan him fierder ûntwikkelje as skriuwer en dichter.


It gedicht ‘De Brêge’ is makke foar de betinking fan de Slach by Blauforlaet op 14 april 2020.

De Brêge

dû bist frij as in bern
yn de grutte fakânsje fan it libben
frij bern op in glimmende fyts
yn in foarjierswyk
allinnich bûten
de paden iepen
glêd, hurd en swart
yn flugge linten om it doarp
en dan foarby de hûzen
dû bist los
in kealtsje út it hok
it is in blau ferlitten dei
sjonge mei
wyn mei
alles mei!
en astû by de brêge komst
it oer kanalen, oseanen en generaasjes
strekken beton
bonken draaie en spieren pompe
dy omheech
pûstend en blazend
oer it wetter swevende flakte
sjoch hoe't de wolken skommelje
de grûn wol dy werom!
hast oan de top stiest suver stil
bist even op,
ien mei de loft,
it kin mar krekt,
dan troch, omleech
sûnder traapjen
hurry, hurry, troch de skaden
dêr't it koel is
ûnder de beammen
dyn hier as in flagge te wapperjen
dyn wangen as parasjuten, klapperje
omleech, de djipte yn
sa fluch
sa licht
dû hast amper yn de gaten
hoe frij ast bist


It gedicht ‘Hjir No’ is makke foar 'Nationale Gedichtendag'op 30 jannewaris 2020.

Hjir, No

Poezij,
it wyt tusken dyn rigels
fol geheim,
dyn romte as in tropysk strân
tusken dyn klanken krûpe de oeren
en ferwaaie,
myn pupillen lyts, dan wiid,
nee, soms begryp ik neat fan dy,
mar yn de nuverste ferskiningen
fyn ik dy werom
of fynsto my?

Oan de achterkant fan dit gedicht
is in finster dêr't ik graach sit,

teminsten, as der tiid foar is.
Altyd hâld ik dêr in plakje foar dy frij.


It gedicht ‘De kantine’ is makke foar en foardroegen by de iepening fan de kantine fan SC Twijzel op 19 oktober 2019.

DE KANTINE

Alde wenkearnen driuwe net samar oanmekoar
In sportklup klimt net as fansels
Ut de kelder fan de kelder
En in nije kantine ploft
Net as in wûnder
Ut de wolken

Dêr komme waarme sponsors oan te pas, en hannen,
Hannen by de rûs; safolle hannen op de klup,
Safolle oeren fan hûs

Dochs liket it as skowe hjir de wâlden
Hieltyd fierder ynmekoar

Troch de nagelnije finsters, sjoch,
Hoe’t Twizel baait yn hjerstich ljocht …
Lyts doarp ûnder wylde wolken
Jou ús wat te dwaan en we dogge

Meimekoar, op it fjild, tsjin de oaren
En yn de kantine, gewoanwei, meimekoar.
 


It gedicht 'Yn modern bedriuw' is makke foar en foardroegen by de útrikking fan de Undernimmerspriis Achtkarspelen op 15 oktober 2019

YN MODERN BEDRIUW

O, elektryk
O, romte
O, fabryk

O groei, o grien, o sinnepaniel

Dû, ûndernimmer
De wrâld is no dyn winkel
De ûnhandelbere takomst dyn foarnaamste winst èn ôfnimmer

Dyn skip driuwt op wynkrêft
Troch de ôfsetkanalen fan de nacht
It is de rock & roll fan konteners op it dek
En yn de búk de neismaak
Fan skipbrek - it is net altyd priis

Undernimmer, dû, fabryksberider,
Dû krûpst yn de hûd fan dyn klandyzje
En makkest dêr dyn thús
Mei sinnepanielen op de plasse
En teannen, woartelsjittend, djip
Yn de lokale ierde

Undernimmer, dû, moter yn de mienskip,
Mei de hannen silst it meitsje
En mei de kop net minder
Sa kinst dyn eigen romte tusken bod en fraach slingerje
De blik foarút, gatten yn de merke sjitte
En witte, witte, witte – net altyd is it priis

O, elektryk
O, romte
O, fabryk

O sites, o shops, o apps
Snij de tiid op maat

                       Knip de ôfstân lytser

Dyn ambysjes, wosken yn reinwetter, hingje wyt en wiet te wapperjen
oan biologyske produksjelinen


It gedicht ‘Dach, simmer, nacht’ is makke foar en foardroegen by de Midsimmermoeting op 19 juny 2019.

DACH, SIMMER, NACHT

fan de skilder Caravaggio, mei syn eagen as swarte oliven, hinget
in masterwurk yn it koele oratoarium fan de Sint-Janskatedraal, hert
fan de beamleaze stêd Valetta
nacht is it kanvas, mar yn de fynste sprank fan ljocht slûpt de boal nei
foarren en snijdt mei it swurd Jehannes de Doper syn holle ôf - yn sok
libben detail, dat gefoelige sjoggers it gjin fiif minuten úthâlde en
kokhalzjend, by de kaartsje-scanners del, nei bûten ta stroffelje

yn de bakstiennen hitte sit ik tusken de terrassen te bekommen
en betink, yn dit eksoatysk fort, midden yn in see, yn de nâle fan
de wrâld, wenje presys likefolle minsken as yn Surhústerfean

sûnder parasjute donderje ik út dizze dream
en fal werom yn it griene waaien fan de Wâlden

't is middei, de loft tilt en trillet, in gersmeaner slalommet om wat
jonge beamkes hinne, der stiet in buske mei in hytwetterspuitmasine
fan it merk HYTSIED ...
soene froulju mei in poppewinsk hjir noch altiten op midsimmernacht
de klean útstrûpe en Sint-Janskrûd plukke? Sint-Jehannes sûnder holle,
woldiedige hillige fan midsimmer, krijt se allegear yn ferwachting

dan stap ik hast ûnder twa foarbysjezende hurdfytsers, ien draait har
om en ropt 'wêr sitstû mei de kop?'

nacht, o, stjerrende nacht,
fan’t winter ha we dy de hals ôfsnien
en op it hôf mei ritueel bedobbe
skielk komstû werom
fan de nekke oant de teannen
yn it swart, komstû werom
mei modder ûnder de neils

simmer leit op de rêch
ûnder hege beammen krijt se de sliep
en wurdt wekker tusken opljochtsjende wolken

mei de hollen fol beslommerings, komme de minsken, dimmen
as dieren, út de skaden tefoarskyn en besykje mekoar,
al wie 't foar ien nacht, yn de mjitte te kommen


It gedicht ‘Opslokt’ is makke foar en foardroegen by de Hackathon Respijtzorg op 13 juny 2019.

Opslokt

der is in soad yn it libben datsto foar even
oan in oar oerdrage kinst
mar wannear't ien dy noadich hat
partner, bern, buorlju, heit of mem
al wie it mar foar in dei
wa nimt dyn leafde oer,
dyn soarch
dyn fertroude gesicht?

freegje my net:
wêr leit de grins
hieltyd fierder sko ik him
foar my út
myn grins fan elastyk
dochs wurdt de wrâld lytser

mei bleate hannen, sterke skouders, koarte lyntsjes,
adempauzes: ja, ik soargje goed foar mysels
mar freegje net hoe't it mei my giet

(in oar ferhaal, foar stillere dagen)

sels yn dreamen driuw ik yn in wurge see
eilânleas en sûnder kym
dochs lûke de weagen har werom
see wurdt mar
wurdt in puozze
in dripke wetter yn in glês
op de keukentafel

it komt allegear goed
ik bin hjir
al gean ik kopke ûnder yn in drip
al barst it glês
en kreaket it tafelblêd
ûnder it gewicht fan safolle leafde


It gedicht ‘Wolken op glês’ is makke foar en foardroegen by de deadebetinking yn Bûtenpost op 4 maaie 2019.

Wolken op glês

Wannear't de dea ferskynt
sweevje mei de geast nei hûs werom
en pûst dyn lêste adem
tsjin ús finster

wy wachtsje dêr
oant de hûnen net mear bylje
we wachtsje yn in útklaaide keamer

mei har fingerkes oer it glês
tekenje de bern, skriks en skrank,
krúskes yn dyn ademwolk
in tydlik, trochsichtich hôf

we sjogge hoe’t it stadich oplost en ferdwynt


It gedicht ‘Ridders sûnder harnas’ is makke foar en foardroegen by de útrikking fan de keninklike ûnderskiedings op 26 april 2019.

Ridders sûnder harnas

In minskehert is yn wêzen net grutter as in fûst
jim ha herten mânsker as wâldhûskes

jim binne de gearwurkers, helpjouwers, muorrebrekkers,
hânútstekkers, brêgebouwers

yn it skaad fan knapte beamkes
yn de neibroei fan útbrânde autowrakken
yn de stilte tusken hûzen
sette jim, frijwillich, net frijbliuwend, al it goeie
op de wrâld, oan ta bloeien

hertferwaarmers, stik foar stik,
grif beskieden, tè, miskien, binne jim de earsten
om de eare te dielen of leaver noch: troch te ferwizen

mar, tink derom, de ynset op de achtergrûn,
it is sjoen, it is oanjûn, it is ferwurke
oer alle amtlike skiven

april no, wolken fan saharasân skommelje it lân oer
kleurje jûns en moarns de loft oranje

en it eazet linten, ynsynjes en medaljes
foar ridders sûnder harnas, bewapene
mei fyzje, lef en ynset

dat lit hjoed ús grutskens bloeie
yn dy romme, ljochte keamers fan jim hert.


It gedicht ‘Smook yn ‘e Wâlden’ is makke foar en foardroegen by de ynstallaasje fan Oebele Brouwer as nije boargemaster fan de gemeente Achtkarspelen op 7 febrewaris 2019.

SMOOK YN ‘E WÂLDEN

By in knip yn de âlde dyk tref ik Froukje Justitia, te kuierjen
mei har i-phone foar de snút en in golden retriever oan it rolsnoer.
Se draacht de winterkraach omheech, rûch strûst it waar har
troch de sulvergrize krollen.
Wat om ús hinne oan bebouwing stiet, jout gjin beskutting tsjin
in kjeld dy't, sa't it liket, fan alle kanten komt.
Ik stek de hân op, rop ahoy, en freegje,
wêr bliuwt hjoed it ljocht?

         Ljocht waarmer as fjoer,
         ljocht yn it ljocht, ljocht dat fielt dat wy besteane,
         ljocht dêr't we yn wenje kinne.

Se sjocht my net, sjocht noait wat, hat altyd drokte en
is ek net sa'n prater.

De âlde Friezen hienen in wurd foar it flústerjen
fan wyn troch beammen en it ratteljen fan bledsjes.
In wurd dat rikke as fjoer.
De neiklank flammet as in spoek, útklaaid,
troch de kûle fan it lân, jout him del
yn in knetterjen en blazen dat minsken as hûnen
op 'e tocht hâldt.

No waait it oan en ôf.
Te betiid krûpt de skimer yn de keamers.

Sto-snie, fyn as smook, skoot ús nei de Foarstrjitte.
Utstoarn is it, suver stil, de foardoar fan The Point stiif ticht.
O, Froukje, ik sjoch mysels, in blauwe jas, yn it finster, nippend,
skippersdrankje oan de lippen, en nochrisom,
stek ik de hân omheech, en freegje,
wêr bliuwt hjoed it ljocht?

         Ljocht waarmer as fjoer,
         ljocht om dy oan fêst te hâlden,
         ljocht dat om ús ropt, tusken de beammen troch,
         as in fjoertoer yn it wâld, fan blaaspartijen los,
         boppe âlde stoarmen út, in beaken fan komsa,
         kom hjir, kom thús.